جنگ غزه و صلح نوبل و برندگانش
نزدیک یک سال از آغاز جنگ وحشتناک غزه میگذرد جنگی که با عنوانهای نسل کشی فاجعه انسانی جنایت علیه بشریت میشود توصیف شود با این حال از برخی دولتها و سران آنها با پیشینه ای که دارند انتظار نمیرود که این جنگ را هرچند نسل کشی باشد محکوم کنند چون آنها دوستان و همپیمانان و همکاسههای سران جنایتکار رژیم صهیونی هستند
همینطور دولتهایی و شخصیتهایی هستند که به خاطر سابقه و عقیده و پیشینهای که در سیاست خود دارند انتظار نمیرود در برابر این فجایع ساکت بمانند. دولتهایی هم هستند که اگر موضع بیطرفانهای هم نسبت به این جنگ فاجعه بار داشته باشند عجیب نیست و مورد سرزنش قرار نمیگیرند چون نقش فعالی در سیاست جهانی ندارند و چنین ادعایی هم ندارند.
همین طور است نسبت به شخصیتهای گوناگون جهان که یکی این جنایتها را محکوم میکند و یکی دیگر ساکت میماند و یکی هم ممکن است حتی از عوامل این جنایت پشتیبانی هم بکند.
اما کسانی هستند که امروز جنگ غزه آنها را بر سر دوراهی تاریخی قرار داده است و هر انسانی انتظار دارد آنها در طرف مظلومان فلسطینی قرار گیرند و در برابر جنایتکاران اسرائیلی باشند و انتظار دیگری هم از آنها نمیرود.
این گروه برندگان جایزههای «صلح نوبل» هستند، که این جایزه را قاعدتاً باید به خاطر صلح دوستی و ظلم ستیزی برده باشند.
اما با اینکه برندگان جایزه صلح نوبل از ۲۰ سال پیش تاکنون ۱۵ نفرشان هنوز زنده و شاهد و ناظر جنایتهای رژیم صهیونی علیه کودکان و شهروندان غزه و دیگر فلسطینیها هستند و اما هنوز هیچ واکنشی نسبت به این نسل کشی و جنایتهای پیدرپی نداشتهاند.
و نیز حدود ۱۰ سازمان مدنی و حقوق بشری و هیئت و انجمن جهانی که از برندگان این جایزه صلح نوبل میباشند هنوز در این باره ساکت و بی واکنش هستند اولین و آخرین نفر از این برندگان ۲۰ سال گذشته دو زن ایرانی هستند: شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۰۳ و نرگس محمدی سال ۲۰۲۳ و بقیه برندگان در قید حیات جدا از آن سازمانهای سیاسی، فرهنگی و مدنی، این شخصیتها هستند: وانگاری ماتان از کنیا برنده سال ۲۰۰۴، محمد البرادعی از مصر ۲۰۰۵، محمد یونس از بنگلادش ۲۰۰۶، آل گور از آمریکا ۲۰۰۷، باراک اوباما از آمریکا ۲۰۰۹، آلن جانسون سیرلیف لیبریایی به همراه لیما گبوی لیبریایی و توکل کرمان یمنی ۲۰۱۱، ملاله یوسف زی پاکستانی به همراه آقای کایلاش ساتیارتی از هند ۲٠۱۴، خوان مانوئل سانتوس کلمبیایی ۲۰۱۶، نادیا مراد کرد ایزدی از عراق به همراه آقای دنیس موک وگه از کنگو ۲۰۱۸، آبی احمد از اتیوپی ۲۰۱۹، ماریا رسا از فیلیپین به همراه دمیتری موراتوف از روسیه در سال ۲۰۲۱، آلس بیالیاتسکی از بلاروس ۲۰۲۲، آری اینان همان شخصیتهای برنده جایزه صلح نوبل از کشورهای مختلف هستند که هنوز موضعگیری در برابر نسل کشی غزه نداشتهاند.
حال چه رازی در اعطای جایزه صلح نوبل نهفته است که برندگان آن در قبال جنایتهای گوناگون رژیم اسرائیل علیه ملت مظلوم فلسطین ساکت و خاموش هستند آیا به این شک نمیرسید که شاید شرط پنهانی دادن جایزه صلح نوبل همراهی سیاسی حقوقی و بین المللی با رژیم اسرائیل باشد.
از آنجا که کشور نروژ متوّلی جایزه صلح نوبل است لازم است این دولت مورد سوال قرار گیرد تا راز سکوت این برندگان جایزه صلح در برابر جنایتهای اسرائیل را آشکار کند.
این وبلاگ محل ارائهء نوشته ها و مقاله ها و نیز آراء شخصی نویسنده است و تلاش نویسنده بر این است که نوشته ها دقیق و مستدل باشد و در نقل نوشته ها وگفته های دیگران به احترام آنها و نیز برای رعایت حقوق آنها و برای پیروی از روش علمی نویسندگی و پای بندی به قوانین مالکیت فکری و حقوق کپی رایت نام آنها و نشانی اثرشان ذکر می شود.